The Manhattan Project
Geschreven door op 4 maart 2016 en gedeponeerd in de categorie Bordspellen.

Een bordspel waarbij het erom draait een atoombom in elkaar te flansen om ‘m daarna nooit bij één van je tegenstanders op zijn of haar dak te gooien klinkt niet echt als een enerverende bezigheid, maar schijn bedriegt. Tenminste, in mijn ogen is The Manhattan Project gewoon een bijzonder vermakelijke worker placement. En bommen laten vallen behoort wel degelijk tot de mogelijkheden, alleen zijn deze wat minder destructief van aard dan die verfoeide bommen waarvoor sommige mensen een vreemde liefde hebben. Daar hoef je je dan dus ook niet echt zorgen over te maken.

mhp4

Op tafel ligt een bord. Een bord met allerlei actievelden. Om de beurt mogen de spelers één van hun werkertjes op één van die velden plaatsen, de bijbehorende actie uitvoeren en vervolgens nog wat dingetjes op hun eigen tableautje indien mogelijk. Dit tableautje is logischerwijs in het begin nog helemaal leeg. Eén van de actievelden op het gezamenlijke bord stelt de spelers echter in staat om gebouwen aan te schaffen en op hun eigen bordje te plaatsen. Het zijn deze bouwsels met de bijbehorende acties die de atoombommenproductiemachine pas echt op gang brengen. Hiermee kan men bijvoorbeeld extra werkers opleiden, waaronder werktuigkundigen en geleerden. Deze zullen ook hard nodig zijn, want er moet nog best wat werk verricht worden om een atoombom voort te brengen. Zo’n onding moet niet alleen ontworpen en bij voorkeur getest worden, er moet ook geld in het laatje komen om bijvoorbeeld yellowcake te kunnen verrijken. En yellowcake zelf moet worden opgegraven. Dit kan grotendeels allemaal op het gezamenlijk bord, maar doorgaans is het een stuk efficiënter om dit op het eigen tableau te doen. Sowieso zijn een groot deel van de actievelden op het gezamenlijk bord niet altijd beschikbaar, want bezet is bezet. De actievelden die wél beschikbaar zijn, zijn bovendien niet altijd de meest voordelige optie.

mhp1

De kans is aanwezig dat op een gegeven moment de dames en heren spelers weinig anders doen dan één werker op het gezamenlijke bord plaatsen als extraatje of om een tegenspeler te dwarsbomen en de rest van de werkertjes op het bordje wat vlak voor ieders neus ligt. De volgende beurt trekt men dan vervolgens al het ingezette personeel weer naar zich toe om de beurt daarop zo ongeveer alles weer opnieuw te doen. Op dat moment is het weinig anders dan een race tegen de klok.

mhp2

Gelukkig zijn er actievelden op het gezamenlijke bord om elkaar het leven behoorlijk zuur te maken. Ik noem een spionageactie, waarmee een speler werkers op het  tableau van een andere speler kan inzetten zodat hij of zij tijdelijk geen gebruik kan maken van de bezette gebouwen. Of een luchtaanval iemands kant opsturen, waarbij met eerder gefabriceerde bommenwerpers gebouwen kunnen worden beschadigd. De getroffen speler is vervolgens niet in staat is om deze te gebruiken tot ze hersteld worden. En dát maakt het spel pas echt amusant. Als een speler een beetje op voorsprong ligt en tegenstanders beginnen te investeren in bommenwerpers, is het geen slecht idee voor die speler om even te stoppen met de normale gang van zaken en een vloot gevechtsvliegtuigen ter verdediging van zijn of haar luchtruim aan te schaffen. Niets is vervelender dan de overwinning door je vingers te zien glippen omdat je gebouwen in puin liggen.

mhp3

The Manhattan Project is in korte tijd uitgegroeid tot één van mijn favoriete spellen. Het speelt vlot, acties zijn gelukkig niet beperkt tot het speelbord zodat het elkaar constant in de weg zitten tot een minimum beperkt blijft en toch zijn er nog voldoende opties om het je tegenstander heel erg lastig te maken. Ik voorzie wel dat de uitbreiding (Second Stage) nodig is om het spel op lange duur nog interessant te houden, maar voor mij persoonlijk is het gelukkig nog lang niet zover.