Jamaica

Een redelijk groot aantal van de spellen in mijn kast kan gespeeld worden tot een maximum van 4 spelers. Er liggen er nog een paar die je met vijf kan doen, maar zodra er zes spelers aan tafel zitten houdt het een beetje op qua keuze. En voor de spellen waar een zesde speler mogelijk is, is het nog maar de vraag of dat wel zo’n goed idee is. Een halve avond toekijken hoe andere spelers hun ding doen is niet echt bevorderlijk voor het spelplezier. Soms is het dan ook gewoon een goed idee om met twee groepjes van drie te spelen. Toch zijn er daadwerkelijk spellen die redelijk vlot doorspelen met zes spelers. Zoals bijvoorbeeld Jamaica.

jamaica07

In dit racespel strijden maximaal zes piraten voor de glorie. En met glorie bedoel ik punten. Het is de bedoeling in één rondje varen om het zonnige eiland Jamaica er zoveel mogelijk bij elkaar te sprokkelen. Dit kan uiteraard op verschillende manieren. De ronde voltooien bijvoorbeeld, of in ieder geval zo dicht mogelijk bij de thuishaven uitkomen. Of gouden dubloenen oppikken onderweg. Of wat verborgen schatten buitmaken. Of een combinatie van de drie.

jamaica06

Iedere speler heeft een eigen setje speelkaarten waarop de mogelijke acties voor een beurt staan vermeld. Voor aanvang van het spel wordt dit stapeltje geschud en trekken de dames en heren piraten drie van deze kaarten. De startspeler gooit vervolgens met twee dobbelstenen en plaatst deze op het speelbord in de volgorde van zijn of haar keuze. De eerste dobbelsteen stelt een ochtendactie voor, de tweede een avondactie. De kaarten vertellen de spelers middels symbolen welke twee acties er zijn uit te voeren en het is dan ook aan de spelers de keuze te maken welke kaart zij willen spelen. Er zitten bewegingen tussen (voor- en achteruit), dubloenen in het ruim laden, voedsel inladen en buskruit verzamelen. Het getal op de dobbelstenen bepaalt wat vervolgens hoe de acties uitgevoerd worden. Bij een drie kun je bijvoorbeeld 3 dubloenen, vaten buskruit of voedsel in het ruim van je schip laden, of 3 plaatsen voor- of achteruit gaan op het bord. Het is maar net waar behoefte aan is.

jamaica04

Het ruim van ieder schip van bestaat uit vijf secties. Wanneer er iets wordt ingeladen, dan moet dit in een lege sectie. Zit het ruim al helemaal vol, dan moet er een ruim worden geleegd. Dit biedt soms een interessant scenario, waarbij bijvoorbeeld dubloenen weg geknikkerd worden ten faveure van voedsel. Dubloenen leveren punten op, dus dit lijkt een slechte ruil. Er zijn echter velden op het bord die voedsel kosten als men er op eindigt. Als de speler dit vervolgens niet of in ieder geval niet genoeg heeft, dan moet deze een aantal stappen op het bord achteruit gaan gelijk het aantal voedsel wat men tekort komt. Als die speler pech heeft eindigt hij of zij dan vervolgens wederom op een plek waar wederom voedsel ingeleverd dient te worden en dus nog weer wat verder terug moet. Er zijn ook velden op het bord waarvoor dubloenen gedumpt dienen te worden en dit werkt net als voedsel. Bij een tekort gaat men terug op het bord.

jamaica02

Als een schip eindigt op een positie waar al een schip van ander eventjes voor anker ligt, dan gaat er gevochten worden. Beide spelers gooien dan met een speciale gevechtsdobbelsteen en de speler met de hoogste worp wint. Spelers kunnen hierbij ook buskruit inzetten en dit verhoogt de waarde van de worp. De winnaar mag een sectie van het ruim van de verliezer plunderen, een schat stelen of een eerder gevonden schat aan de verliezer geven.

jamaica05

Schatten weggeven klinkt in eerste instantie niet echt als een strak plan, maar er zijn wel degelijk schatten waar een speler dolgraag vanaf wil. Vervloekte schatten met name. Minpunten zijn uiteraard niet echt iets waar je als piraat in dit spel op zit te wachten. Deze schatten zijn overigens op verschillende plekken op het bord te vinden en het enige wat een speler hoeft te doen om een schat in bezit te krijgen is eindigen op zo’n locatie. Meestal liggen deze schatten op een plek waarvoor de speler een omweg moet maken, dus het is vooral afwegen of het de moeite waard is. Plus dat risico dat het een vervloekte schat is.

jamaica03

Dat terug moeten op het bord bij een voedsel- of dubloenentekort is trouwens prima te misbruiken om schatten op te pikken. Uiteraard is het “vrijwillig” terug moeten varen door een kaartactie ook een optie, maar soms kun je door slim te rekenen dankzij een tekort in je ruim mooi eindigen bij een locatie waar zo’n kaartje op je ligt te wachten. En dan maar hopen dat inderdaad geen vervloekte schat is.

Jamaica is geen hoogstaand strategische bezigheid waarbij je beurten vooruit moet plannen om je eindscore te optimaliseren. Ten eerste ben je afhankelijk van de kaarten die je trekt. Je hebt een eigen setje van elf, waarvan je er drie in je handen hebt (vier als je een bepaalde schat hebt weten te vinden). Je moet eerst dit hele setje van elf hebben doorgeworsteld voordat je dit stapeltje opnieuw mag schudden, dus het kan maar zo zijn dat je op een gegeven met twee kaarten in je hand zit die je liever niet wilt spelen. Je hebt echter weinig keuze. Eerder geboekte progressie op het bord kan maar zo weer om zeep worden geholpen als je opeens een fiks aantal velden achteruit moet dankzij een tekort aan dubloenen of voedsel. En ten tweede: dobbelstenen. Hoe deze ondingen een lelijke streep door de rekening kunnen betekenen hoef ik waarschijnlijk niemand uit te leggen.

Ondanks dat Jamaica inhoudelijk niet echt een bijzonder intensief spel is, levert het doorgaans wel een bak met vertier op. De gevechten stellen bitter weinig voor, maar het is en blijft amusant als je bij een speler bijvoorbeeld voedsel rooft waardoor hij of zij in de problemen gaat komen tijdens de volgende beurt en amper progressie weet te boeken. Het kan aan de andere kant ook heel zuur zijn als je weet ik hoe veel vaten buskruit inzet om vervolgens alsnog het gevecht te verliezen en je ook nog eens wat dubloenen moet afstaan. Het hoort er allemaal bij en dat onberekenbare maakt Jamaica nou juist zo amusant.

jamaica01

Tijdens het spelen van dit in mijn opinie bijzonder fraai ontworpen bordspel kun je maar een beperkt aantal keuzes maken per beurt en dit komt het speeltempo echt ten goede. Bij een wat zwaarder spel waarin keuzes redelijk veel invloed kunnen hebben op wat er in latere rondes gaat gebeuren is de kans redelijk groot dat sommige spelers meer tijd nodig zijn dan bevorderlijk is voor het humeur van de andere spelers. Bij Jamaica is dat probleem simpelweg niet aanwezig en om heel eerlijk te zijn vind ik dat bijzonder prettig. Het zwaardere geschut laat ik zeker niet links liggen, maar soms wil je gewoon even lekker vlot knallen zonder al teveel gedoe en hoofdbrekens. Je kunt een heel klein beetje strategisch doordenken door te onthouden welke kaarten tegenstanders al hebben gebruikt, maar meer zit er qua denkwerk eigenlijk niet in.

Misschien wel het meest prettige aspect aan het hele spel is dat je het ook zo hebt uitgelegd. Je kwakt het bord op tafel en binnen vijf minuten ben je onderweg van Port Royal naar Port Royal. Waarschijnlijk kost het nog wel meer moeite de spelregels open te vouwen en uit te vogelen hoe je deze moet lezen. Wellicht is het heel thematisch allemaal, maar de spelregels komen in de vorm van een schatkaart en zijn niet echt handzaam. ’t Ziet er gelikt uit uiteraard, maar soms is een praktische oplossing de betere keuze.

Jamaica is wat mij betreft best wel een aanrader als je een spel zoekt wat je even snel met een groepje van zes man kan spelen. Met minder koppen aan tafel zou ik echter wat anders kiezen. Dit spel is gewoon op zijn best met een volle bezetting. Zonder rechtstreekse confrontaties is het spel toch wel een stuk minder vermakelijk en de kans is aanwezig dat je niet echt bij elkaar in de buurt komt. Maar verwacht

giovanni

Bordspelliefhebber met een immer groeiende collectie. Koopt met enige regelmaat nieuwe spelletjes en wil daar graag wat over kwijt. Is tevens actief backer op Kickstarter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *