Paris Connection
Geschreven door op 13 juli 2016 en gedeponeerd in de categorie Bordspellen.

Ondanks de relatieve populariteit van Ticket to Ride zijn treinspellen een redelijke niche in de bordspellenwereld. Dit ligt echter zeker niet aan het aanbod. Er zijn bijvoorbeeld legio varianten te vinden van de 18xx-serie en er zijn bizar veel kaarten c.q. uitbreidingen beschikbaar voor een titel als Age of Steam. Deze spellen staan echter te boek als redelijk pittig en dat is waarschijnlijk een grote reden waarom het een niche is én uiteraard heeft niet iedereen wat met treinen. Persoonlijk intrigeren de titels me, maar het is redelijk lastig om tegenstanders te vinden die een paar uur willen uittrekken om treinsporen te bouwen, treinen op te waarderen en tegelijkertijd hun aandelenportefeuille te optimaliseren. Er komt wel meer bij kijken natuurlijk, maar in een notendop is dat zo’n beetje waar het op neerkomt. Dit concept is echter ook een stuk te vereenvoudigen en daarvoor hebben we onder andere Paris Connection.

Dit in 2016 door Queen Games opnieuw uitgebrachte spel uit 2010 stelt qua regels eigenlijk helemaal niets voor. Spelers hebben per beurt maar twee opties: een treinspoor uitbreiden of aandelen ruilen. En bij beide opties doe je iets met houten locomotiefjes.

parcon03

Op het bord staat gezien de titel van het spel weinig verrassend Frankrijk afgebeeld en deze is onderverdeeld in hexagonen. Voor aanvang van het spel zet je 6 houten locomotiefjes op de hexagonen rondom de hoofdstad Parijs. Deze locomotiefjes verschillen allen van kleur en deze kleuren stemmen overeen met de kleuren die bij de 6 spoorwegmaatschappijen in het spel horen. Er worden ook 6 van die locomotiefjes op een tevens op het bord afgebeeld waardespoor gelegd. Uiteraard beginnende met een waarde van geen enkele frank. Vervolgens trekken de spelers afhankelijk van het aantal deelnemers een aantal locomotiefjes blind uit een zak en leggen deze achter hun spelersscherm.

parcon02

De drie tot zes spelers van het spel kunnen gedurende het spel om de beurt sporen uitbreiden door 1 tot 5 locomotiefjes van één enkele kleur op het bord te leggen. Deze moeten allen aansluiten op een reeds aanwezig locomotiefje van die kleur. Steden die vervolgens worden aangedaan verhogen de waarde van de spoorwegmaatschappijen op basis van de kleur van de stad. Hoeveel punten welke kleur waard is, staat afgebeeld op het spelersscherm wat de spelers voor hun neus hebben. En uiteraard gebruik je het waardespoor om bij te houden wat de waarde van een maatschappij is. Per hexagoon mogen er maximaal twee treintjes worden geplaatst en ze mogen niet dezelfde kleur hebben. In steden mag er zelfs maar eentje liggen.

parcon01

Het spelersscherm is er trouwens niet alleen om informatie te verstrekken over kleurtjes van steden en de punten die ze opleveren, er staat ook op afgebeeld hoeveel aandelen je maximaal mag hebben voordat deze je zowaar punten gaat kosten. Want behalve locomotiefjes plaatsen, mag je tijdens je beurt ook één locomotiefje die achter je scherm ligt omruilen met één óf twee locomotiefjes van een andere kleur. Dit is op zich wel een aardig mechanisme. Wanneer meerdere spelers op een op dat moment aantrekkelijke spoormaatschappij duiken om daar wat meer aandelen van te bemachtigen, dan wordt het uiteindelijke puntenpotentieel van die maatschappij omlaag gebracht. Er zijn nu simpelweg minder treintjes om te plaatsen en daarmee dus in theorie minder punten te behalen.

parcon05

Paris Connection eindigt wanneer er nog maar één spoorwegmaatschappij over is waarvan treintjes kunnen worden geplaatst of er een trein aankomt in Marseille. En bizar genoeg is zo snel mogelijk bouwen naar Marseille soms de sleutel tot de overwinning als je vanaf het begin al een paar aandelen in de juiste kleuren hebt. En dan vooral als je met niet al teveel spelers aan tafel zit. Het spel mag dan wel geschikt zijn voor drie spelers, het geniet niet echt mijn voorkeur. Niet alleen vanwege Marseille, maar meer omdat je zo ongeveer wel kan raden hoeveel aandelen van welke kleur iemand in bezit heeft. Iedere spoorwegmaatschappij heeft namelijk exact dezelfde hoeveelheid locomotiefjes en door gewoonweg te tellen hoeveel treintjes er op tafel liggen en de aandelen achter je eigen scherm kun je dus deduceren hoeveel de andere spelers er hebben. Bij meer tegenstanders is het een stuk lastiger om in te schatten wie wat heeft. Daar komt ook nog eens bij dat het ruilen van aandelen open informatie is.

parcon07

Voor de eindscore vermenigvuldig je trouwens het aantal aandelen wat je hebt van de verschillende spoorwegmaatschappijen met de waarde ervan en dit tel je bij elkaar op. Eventuele strafpunten omdat je teveel aandelen hebt breng je hier vervolgens op in mindering. Je kan denk ik zelf wel raden wat de overwinningsconditie is.

Al met al vind ik Paris Connection een redelijk matig spel. Pluspunten zijn dat het een snel spel is, de componenten prima in orde zijn en dat je het met zes spelers kan spelen. Minpunten zijn vooral het gebrek aan keuzes en het punt dat spelersinteractie eigenlijk beperkt is tot het onzinnig plaatsen van treintjes om zo de waarde van een maatschappij wat te ondermijnen. Dat eerste juich ik toe als ik aan tafel zit met een paar treuzelkonten, maar zelfs dan zie ik toch liever iets meer uitdaging dan wat Paris Connection te bieden heeft. Of, en ik zeg dit niet van harte, een element van geluk. Het willekeurig aandelen vergaren aan het begin van het spel mag dan wel iets van een geluksfactor zijn, je aandelenportefeuille kun je gedurende het spel genoeg manipuleren om dat grotendeels te elimineren. Nadeel in mijn opinie is ook dat spellen als Union Pacific en Airlines Europe ongeveer dezelfde honger kunnen stillen en net wat meer te bieden hebben.

parcon06

De lay-out van de kaart van het spel is eigenlijk ook gewoon te eenvoudig. De kans dat spoorwegmaatschappijen elkaar in een hoekje dwingen is bijzonder klein. Nergens krijg je het gevoel dat een race aan het ontstaan is naar een bepaalde lucratieve plek. Er is gewoon ruimte zat om de waarde van iedere spoorwegmaatschappij aardig op te krikken en daardoor is de enige manier waarop je echt met elkaar kan concurreren op het gebied van aandelen. En dat vind ik wel spijtig. Ik prijs wel dat je in dit spel iedere spoorwegmaatschappij kan beïnvloeden en het dus niet altijd meteen duidelijk is waar jij je ijzer in het vuur hebt, maar het is niet genoeg om dit spel naar een hoger niveau te tillen.

Ik zie mezelf Paris Connection dan ook niet heel vaak spelen en de kans is zelfs aanwezig dat ik het spel in de nabije toekomst van de hand doe. Dat getikt hebbende wil ik hier echter wel aan toevoegen dat de basis van dit spel uitnodigt tot het zelf maken van een uitbreiding. Ik weet dat voor SNCF (de oorspronkelijke naam van het spel) een paar alternatieve kaarten beschikbaar zijn en deze net wat anders werken. In mijn hoofd spoken wat ideetjes om een variant te maken waarbij je wat meer keuzes moet maken. De toekomst zal het leren of ik deze ook daadwerkelijk uitwerk.