Grand Bazaar

Essen, oktober 2016. Spiel 2016 is aan de gang. Ik wandel over de bijzonder goed gevulde beursvloer. Mijn benen snakken naar een beetje rust, maar bijna alle tafels zijn bezet. In de verte ontwaar ik echter een hoekje waar geen enkele beursganger te vinden is. De stand in dit hoekje is bijzonder matig aangekleed. Aan de wand hangt een wereldkaart waar mensen die een spelletje hebben gekocht bij de standhouder met een prikkertje kunnen aangeven waar ze vandaan komen. Heel erg veel prikkers zitten er niet in. Tegen een andere wand staat een stapeltje spelletjes. Waar de meeste stands een keur aan spellen hebben liggen, liggen hier enkel wat doosjes waar de naam Grand Bazaar op prijkt.

Ik ga aan het kleine tafeltje zitten en vol enthousiasme vertelt de bedenker van het spel dat Grand Bazaar het eerste spel uit Azerbeidzjan is. Zijn geestdrift is aanstekelijk. Zo aanstekelijk dat ik hem min of meer beloon door het spel te kopen na een potje tegen hem te hebben gespeeld. Zelfbeheersing is me blijkbaar vreemd, want dit spel is matig. En dan druk ik me nog zacht uit.

In dit spel handel je in drie verschillende soorten edelstenen. Je begint met een bedrag van 30 en iedere ronde ben je verplicht in ieder geval één edelsteen te kopen. Verkopen is optioneel. Je mag echter niet een bepaald soort edelsteen verkopen om ‘m daarna weer in te kopen. Elke ronde wordt er een kaart opengedraaid waarop staat aangegeven wat de prijs van de individuele edelstenen doen. De prijs kan gelijk blijven, of 1 stijgen, of 1 dalen. Meer gebeurt er niet. Dit gaat 27 rondes door. De prijs begint op 10 en eindigt weer op 10. Jawel. De prijs van een edelsteen daalt 9 keer en stijgt 9 keer. Het bordje waarop de prijzen worden weergegeven gaat dan ook van 1 tot 19. De kans dat deze uitersten gehaald gaan worden is echter praktisch nihil.

Dit gehannes met de prijzen leidt dan ook tot een oersaaie bezigheid. Het enige moment waarop je het gevoel hebt dat je daadwerkelijk een spel aan het spelen bent in plaats van enkel wat onzinnig speculeren op een prijsverschil van maar liefst 1, is wanneer een stapeltje kaarten van een goedkope edelsteen op is en je gedwongen bent een wat duurdere soort te kopen. Je kunt elkaar hier op zich redelijk dwars mee zitten. Genoeg om het spel te redden is dit niet.

Het liefst vertel ik je welke mechanisme dit veroorzaakt. Of dat het spel te lang duurt. Het spel heeft geen mechanismen en kost ook amper tijd. Teveel tijd voor wat het is misschien, maar als je hier langer dan een kwartier over doet, moet je je afvragen of je met de juiste mensen aan tafel zit. Meer dan eens vraag me ik dat af overigens. Geduld is dan ook niet echt mijn ding.

Nu kan ik je wel vertellen dat de tekenaar die aan dit spel verbonden is ook verantwoordelijk is voor de illustraties van het door mij zeer geliefde spel Jaipur, maar dat is enkel loze informatie. Dit spel ziet er namelijk eigenlijk niet uit. Toegegeven, de kwaliteit van het briefgeld is dan wel weer verrassend aardig. We hebben het echter over briefgeld en ik moet niets hebben van die onzin in spellen. Behalve dan als het spel Millennium Blades heet, maar dit spel draagt helaas een andere naam.

Als ik een positief punt zou moeten noemen, dan zijn dat de spelregels. Laten we het erop houden dat Engels niet de moerstaal van de schrijver ervan is. Dat ik hier positief over ben ligt geheel aan het feit dat het moeilijk is om een glimlach te onderdrukken als je de regels leest en niet omdat deze kraakhelder zijn geschreven. Begrijpelijk, dat wel. Heel moeilijk is dit spel dan ook niet echt. Je moet goed je best doen om dit niet te doorgronden.

Wat ik echter dan weer niet begrijp is dat in de spelregels er een bedankje is aan het adres van Phil Eklund staat vermeld. Phil Eklund en spelregels hebben een moeizame relatie. Zijn spellen hebben echter heel wat meer voeten in de aarde dan wat Grand Bazaar presenteert. Ik kan me niet voorstellen dat meneer Eklund ook maar enige invloed heeft gehad op dit spel. Het is veel en veel te simplistisch.

De doodsteek is vooral het gebrek aan invloed dat de spelers hebben op het spelverloop. Behalve dan dat je een goedkoop edelsteentje voor iemands neus kan weggrissen, kun je in Grand Bazaar weinig anders dan afwachten op welke kaart er de volgende beurt wordt omgedraaid. Ik ben totaal geen spelontwerper, maar heel erg lastig lijkt het me niet om een mechanisme in te bouwen waarbij prijzen reageren op acties van de spelers. Het is een heel simpel stukje marktwerking dat wanneer meerdere spelers edelstenen van een bepaalde kleur verkopen, de prijs hiervan daalt. De complete vraag/aanbod-interactie ontbreekt in dit spel en dat zou er eigenlijk prima in passen. Neem bijvoorbeeld een spel als Hoogspanning. Hierin bouw je energiecentrales en deze centrales hebben doorgaans grondstoffen nodig om elektriciteit te leveren. De prijs hiervan loopt op naarmate er meer verkocht wordt. Zo zou het in Grand Bazaar ook moeten werken.

Grand Bazaar kan ik je dan ook niet echt aanraden. Sowieso moet je volgens mij aardig wat moeite doen om het spel überhaupt te vinden. Bespaar je echter de moeite. Er zijn betere spellen. Veel betere spellen.

giovanni

Bordspelliefhebber met een immer groeiende collectie. Koopt met enige regelmaat nieuwe spelletjes en wil daar graag wat over kwijt. Is tevens actief backer op Kickstarter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *