De Weekkaart 2017-22: Honshu

Twee weken terug krabbelde ik wat over Little Devils, een trick-taking-spel waarbij je zo min mogelijk strafpunten probeert te verzamelen. Een simpel concept dat behoudens het slim uitspelen van kaarten weinig meer om het lijf heeft. Honshu is ook een trick-taking-spel, maar hier komt wat meer bij kijken.

Iedere speler start met een uniek startkaartje waarop verschillende soorten gebieden te vinden zijn. Op dit exemplaar zie je linksboven twee stukken braakliggend terrein, rechts twee vakjes bebouwing, en onderop zie je twee gebieden die grondstoffen opleveren. Grondstoffen kunnen aan het eind van het spel punten opleveren als ze op het juiste stukje ondergrond liggen. Je kunt ze echter ook gebruiken tijdens het spel zelf.

Ik mag trouwens beginnen. Beurtvolgordekaarten hebben dit zo bepaald.

Je begint met een aantal kaarten in je hand en per ronde c.q. slag speel je er eentje uit. De speler die de kaart met de hoogste waarde heeft gespeeld, mag vervolgens als eerste een kaart uitkiezen uit de kaarten die deze ronde gespeeld zijn. Dit gaat in volgorde van waarde, dus nadat iedere speler een kaart heeft gespeeld worden de eerder genoemde beurtvolgordekaarten weer verdeeld. Dit bepaalt tijdens de volgende slag ook de volgorde waarin de spelers hun kaarten uitspelen.

Acht is een laag getal en ik wil deze kaart toch eigenlijk gewoon hebben. Ik leg er dan ook een grijs blokje op. Dit grijze blokje komt van mijn startkaart. Het verhoogt de waarde van de kaart met maar liefst 60 punten. Andere spelers kunnen dit uiteraard ook. Als ze een grijs blokje hebben tenminste, want naar een ander soort grondstof switchen is een dikke nee in de spelregels.

Nadat ik deze slag heb gewonnen werp ik even snel mijn blik op de andere kaarten en kies ik alsnog de kaart die ik zelf heb gespeeld. Ik moet ‘m aanleggen bij mijn startkaart en hierbij moet ik rekening houden met twee zaken. Ten eerste mag ik dat water wat nu linksboven te zien is niet onder een kaart schuiven of daar later een kaart overheen leggen. Ten tweede moet ten minste één vakje onder of boven een eerdere gelegde kaart worden gelegd. In dit geval zijn het er zelfs twee.

De reden dat ik de kaart hierboven zo neer heb gelegd is redelijk simpel: dit levert me 5 punten aan het eind van het spel op omdat deze kaart tevoorschijn is gekomen uit het kleine stapeltje bonuskaarten dat het spel heeft.

Gelukkig zijn er ook nog de standaard methodes om te scoren. Deze staan redelijk abstract op deze kaart weergegeven.

Ik moet wel toegeven dat het hele trick-taking aspect van dit spel redelijk aan me voorbij gaat. Dit is vooral te wijten aan het feit dat ik op ’t eerste oog heel moeilijk kan inschatten welke kaarten nu echt goed zijn. Met nieuwe spelers leidt dit eigenlijk ook tot een wat langere spelduur dan dit spel eigenlijk verdient. Het thema van ’t spel kan me overigens gestolen worden, gezien de mechanismen in Honshu het thema niet bepaald versterken.

giovanni

Bordspelliefhebber met een immer groeiende collectie. Koopt met enige regelmaat nieuwe spelletjes en wil daar graag wat over kwijt. Is tevens actief backer op Kickstarter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *