De Weekkaart 2017-23: Kangawa
Geschreven door op 11 juni 2017 en gedeponeerd in de categorie De Weekkaart.

Bij kaarten denk je doorgaans aan een rechthoekig stuk ietwat stevig papier met afgeronde hoeken. In het niet eerste en zeer waarschijnlijk ook zeker geen laatste spel van de hand Bruno Cathala met een Japans tintje, ben je aan ’t schilderen. Of in ieder geval ervoor te zorgen dat je de middelen hebt om te schilderen. En de kaarten zijn vierkant.

Er worden kaarten neergelegd op een stuk bamboe. De derde kaart moet normaliter blind neergelegd worden want het is een rood vakje, maar deze ligt voor de duidelijkheid gewoon open en bloot in beeld. Dit komt totaal niet doordat ik het vergeten was ze zo neer te leggen toen ik deze kiekjes schoot. Afijn, de startspeler mag vervolgens een kolom kiezen. Slaat hij of zij over, dan mag de volgende speler dit doen. En dit gaat zo door tot iedereen iets heeft gepakt of heeft bedankt voor de eer. Zijn er nog spelers die niets hebben gepakt, dan wordt er een rij bijgeplaatst.

We doen net of iedereen heeft zitten wachten tot er drie rijen liggen en dan moeten de spelers wel een kolom kiezen. We kijken even mee met een fictieve speelster, genaamd Anya. Anya kiest de meest linkse kolom.

Dit is de studio van Anya. Een stuk karton waarop een zonnetje staat afgebeeld. Met haar zonnige persoonlijkheid is dit hét ideale uitgangpunt. Er staan op dit stukje karton ook twee potten afgebeeld, een pijl dat haar vertelt dat zij per beurt één potje mag verplaatsen, en een symbool met een cirkeltje. Als daar een potje op staat, dan kan zij iets schilderen waarop datzelfde symbool staat afgebeeld. En dat verplaatsen dat ik hierboven noemde, betekent niets meer of minder dat Anya een potje dat op een cirkeltje staat naar een ander cirkeltje mag verplaatsen.

Anya plaatst haar potje op het cirkeltje bij het blauwe symbool en kan vervolgens het kaartje schilderen waarop dat zelfde symbool staat vermeld. Deze schuift ze onder haar stukje karton zodat het bruine deel van het kaartje niet meer zichtbaar is en de afbeelding bovendien aansluit bij het plaatje dat op haar studio te zien is. Op dit stukje van haar meesterwerk staat een zonnetje afgebeeld. Anya wil blij, want ze gaat punten scoren voor de langste reeks onafgebroken symbooltjes.

Het tweede kaartje propt ze in haar studio zodat juist alleen het bruine deel van het kaartje zichtbaar is. Anya is nu in staat om ieder kleur symbool te kunnen schilderen, maar ze moet aan het eind van het spel hiervoor wel twee punten inleveren. Vervelend. Maar alle symbooltjes kunnen schilderen is zo slecht nog niet.

Kijk maar, Anya kan nog een kaartje uit de door haar gekozen kolom bijschilderen. Deze is aan het eind van de rit één punt waard en dat is te zien aan dat symbooltje linksboven. Dat niet alleen, kaartjes waarop een donderwolk op te zien is, geldt als ieder ander symbool. Haar zonnetjes worden dus vooralsnog niet onderbroken.

Je blijft net zo lang doorschilderen tot de kaartjes op zijn of er een aspirerend kunstenaar is die een bepaald aantal kaartjes in zijn kunstwerk heeft zitten. Dan ga je punten tellen. Er zijn naast punten op kaarten nog legio manieren om aan bonussen en punten te komen, maar die staan niet op kaarten en dus heb ik een goede smoes om het voor nu af te kappen en te verwijzen naar een langer stuk tekst dat ik mogelijk ooit eens ga schrijven over Kanagawa.

Tags: