Ticket to Ride
Geschreven door op 11 november 2015 en gedeponeerd in de categorie Bordspellen.

Laat ik mijn gloednieuwe spellenblog eens inwijden met een lapje tekst over een bordspel wat zonder al teveel fantasie als een instapspel kan worden bestempeld: het simpele doch vermakelijke Ticket to Ride.

tictoride07

In dit spel is het de bedoeling om spoorwegroutes tussen bepaalde steden in Noord-Amerika in bedrijf te nemen. Aan het begin van het spel krijg je een aantal routekaarten uitgedeeld waarvan je er gelukkig een aantal weer mag wegleggen. Gelukkig omdat bepaalde routekaarten nou niet bepaald bij elkaar in de buurt liggen. Hierdoor kan het nog wel eens  lastig worden deze op elkaar aan te sluiten om zo aan het eind van het spel nog bonuspunten te verdienen, want de langste aaneengesloten route levert tien punten op.

tictoride06

De routekaarten zijn aan het eind van het spel een op het kaartje zelf afgebeeld puntenaantal waard en het is bijzonder verstandig de door jouw gekozen routes geheim te houden voor je tegenstanders. Probeer dus niet al te gauw weg te geven welke steden je met elkaar wilt verbinden, gezien het eerder genoemde puntenaantal juist in mindering kan wordt gebracht wanneer aan het eind van het spel blijkt dat je de route niet hebt kunnen voltooien. Het is namelijk heel goed mogelijk voor de spelers om bepaalde verbindingen te blokkeren door ze simpelweg al eerste te claimen.

Hoe dit claimen werkt? Op het speelbord staan een aantal vakjes afgebeeld in verschillende kleuren tussen de steden. Je kunt deze spoorlijnen toevoegen aan jouw netwerk door hetzelfde aantal treinwagonkaarten uit je hand te spelen met de corresponderende kleur. In het geval deze vakjes grijs zijn, mag je kiezen welke kleur kaarten je hiervoor gebruikt, mits deze kaarten allen dezelfde kleur hebben. Dus wanneer je bijvoorbeeld van St. Louis naar Nashville wilt toet-toetten moet je twee kaarten van dezelfde kleur hiervoor gebruiken. Wanneer je een route de jouwe hebt gemaakt, leg je een treinstel van je spelerskleur op ieder vakje van het spoor. Vervolgens krijg je punten toegekend op basis van de lengte van het geclaimde spoor. Dit kun je meteen doen na of gewoon aan het eind van het spel alle punten tellen, wat persoonlijk mijn voorkeur geniet.

tictoride01

In sommige gevallen liggen er dubbele sporen tussen bepaalde steden. Een speler mag niet beide sporen claimen en in het geval je met twee of drie spelers speelt kun je feitelijk deze dubbele sporen als enkele sporen beschouwen. Dit maakt het wanneer je met niet al te veel lui aan tafel zit een stuk lastiger en daarmee gelijk ook leuker.

Maar hoe kom je nou eigenlijk aan de hierboven genoemde treinwagonkaarten? Buiten het feit dat je er aan het begin van het spel al een aantal krijgt uitgedeeld, kun je deze tijdens je beurt pakken. Er liggen er vijf open en bloot op tafel en tevens is er een gedekte stapel. Je hebt hier de keuze uit een aantal opties: Óf je pakt er twee van de vijf waarvan je de kleur al kunt zien, óf je pakt één zichtbare en één van de gedekte stapel, óf je pakt er twee van de gedekte stapel. Wanneer één van de zichtbare kaarten een regenboogkleur heeft — de zogenoemde locomotiefkaarten, welke voor elke kleur ingezet kan worden — mag je wanneer je deze wilt pakken er echter maar één pakken. Wanneer je een dergelijke kaart uit de trekstapel trekt geldt dit dan weer niet, maar dat is logisch, gezien je tegenstanders niet kunnen zien welke kaarten je hier te pakken krijgt.

tictoride02

Elke beurt mag je maar één ding doen: een route claimen, treinwagonkaarten pakken of weer een aantal routekaarten pakken en hiervan één of meerdere houden om zo nog meer punten te scoren aan het eind van de rit. Dat je maar één actie mag uitvoeren maakt het spel trouwens best listig. Soms liggen er twee treinwagonkaarten in een kleur die je hard nodig hebt om een bepaalde route te kunnen claimen maar tegelijkertijd wil je niet te lang wachten met het opeisen van een  andere route want iemand anders kan je nog wel eens voor zijn en daardoor kun je later in de problemen komen.

De laatste ronde van het spel begint wanneer één van de spelers twee of minder treinstellen overheeft. Iedere speler heeft dan nog één beurt om treintjes op het bord te smijten of routekaarten te trekken in de hoop dat er nog minstens eentje tussen zit welke al onderdeel uitmaakt van zijn of haar reeds aanwezige netwerk. Tijdens deze beurt mag je trouwens ook nog treinwagonkaarten pakken, maar daar heb je geen werkelijk helemaal niets aan in deze fase van het spel. Vervolgens ga je alle punten tellen en wint niet geheel verrassend de speler die de meeste punten bij elkaar heeft getreind.

tictoride03

Ticket to Ride is best wel een eenvoudig bordspel. Je hoeft niet urenlang te broeden over welke strategie je kiest, want je kunt nou eenmaal niet zo gek veel tijdens een beurt. Dat wil echter niet zeggen dat het een suf spel is. Zoals ik al tikte kun je namelijk je tegenstanders behoorlijk het leven zuur maken. Zodra je doorhebt waar een speler heen probeert te gaan, is het plaatsen van een tweetal treinstellen soms al genoeg om hem of haar behoorlijk aan het grommen te krijgen. Meestal is er wel een weg omheen, maar daarvoor zal die speler een extra aantal treinwagonkaarten en treinstellen moeten verspillen. Iets wat hem of haar uiteindelijk nog wel eens de overwinning kan kosten.

tictoride05

In mijn collectie bevindt zich de editie die is uitgebracht naar aanleiding van het tienjarig bestaan van het spel. De treinstellen die mee worden geleverd met deze versie zijn niet alleen een stukje groter dan die van de normale versie, maar zijn ook nog eens bijzonder aantrekkelijk vormgegeven. Helaas kun je ze door de grootte niet echt gebruiken wanneer je één van de uitbreidingen wilt aanschaffen. Het bord zelf is ook een stukje groter en alles ziet er net wat mooier uit dan de materialen in de  standaardversie. Hoewel ik bijzonder content ben met de doos en inhoud, is het wellicht praktischer om gewoon de normale editie in de kast te hebben liggen. De USA 1910-uitbreiding die mee wordt geleverd met de jubileumeditie is op zich dan wel weer een leuk extraatje, maar deze is ook gewoon los te krijgen.

Al met al kan ik Ticket to Ride ten zeerste aanraden. Het spel is heel snel uit te leggen en is daardoor heel goed speelbaar met bijvoorbeeld familie en vrienden die niet al te vaak een spelletje spelen. Voor de doorgewinterde bordspeler is het spel waarschijnlijk veel te licht. Toch kan ik me voorstellen dat zo en af toe een wat makkelijker spelletje tussendoor geen kwaad kan.